5 oct 2007

Bazen behin ...


Bazen behin pirata maltzur bat. Pirata horrek Erik Bizar Urdin zuen izena eta bere galeoi zaharra beti altxorrez gainezka zeukan, baina oso bihotz gabea zen. Gainera altxor guztiak diruz beteta zituen eta egunero zentimo guztiak kontatzen zituen. Bere galeoian bera bakarrik bizi zen.
Behin batean uharte galdura abiatu zen eta iritsi orduko bere altxor guztiak han ezkutatu zituen, orduan emakume bat oihukatzen entzun zuen eta oso beldurtuta ezpata atera eta bere itsasontzira korrika joan zen.
Batzuk diote bere itsasontzia hondoratu egin zela, beste batzuk istorio hau gezurra dela; baina ni ziur nago egia dela.
Horregatik daramatzat bi urte nire galeoia prestatzen, marinelak bilatzen eta, nola ez, Erik Bizar Urdinaren altxorra non dagoen pentsatzen. Baina denei esan diet bihar portutik alde egingo dugula eta nora goazen ez dut esan behar. Joxepa hurbiltzen zait, bera nire lagun miñena da eta ezin nion ez etortzeko esan; eta berak ere badaki, ziur nago, altxorra topatuko dugula. Baina lo egiteko ordua iritsi zen.
Iritsi da eguna. 30 marinel ditut, nire itsasontzia prest dago eta garrantzitsuena, ni oso urduri nago eta norbaitekin hitz egiteko Joxeparengana hurbildu naiz.
- Kaixo Joxepa, prest al zaude galeoian itsasoa zeharkatzeko?
- Bai, noski. Aste guztia daramat bidaia hau antolatzen.
- Agur ba, ez ahaztu bostetan hemendik ateratzen garela!
- Agur!
Bostak iritsi dira, 15 kilometro daramatzagu eta Joxepa hunkituta dago, ni ere oso urduri nago, gainera hor alboan izurdeak saltoka daude!
Bat-batean lanbro arraro batean sartzen ari gara eta denbora gutxi iragan ondoren ez da ezer ikusten. Nire galeoia kulunkatzen ari da eta oso beldurtuta gaude. Baina txarrena da ez dakigula nora goazen!
Hurrengo goizean eguzkiak esnatzen gaitu, zorionez uharte bat begiztatzen da. Kemen handiz hara iristea lortzen dugu.
- Non demontre egongo gara?
- Itxaron, oraintxe bertan Martin begiratzen dago –dio marinel batek.
- Ea! Adiskideak uharte hau ez da mapan ageri, orduan uharte galduan gaude!
Denok lurrera joaten gara eta uhartea arakatzen hasten gara. Baina Joxepa zuhaitz baten sustraiekin topo egin eta lurrera jausi da, orduan lurra oso gogorra zegoenez zulo bat egin eta altxorra aurkitu du!
Baina aberatsak garela pentsazen dugunean, kutxa ireki eta altxor guztia pezeta zaharrez beteta dago

1 comentario:

Maialen dijo...

bizitzan de batzutan olakuak gertatzeia ez? zure gogo guztikin zuaz zerbait lortu nayan ta lortu dezula uste dezunian...